Childhood. 1993. I was spending that summer at my grandmother’s house. My mornings started late: while Grandma wouldn’t return from the market until noon, I’d lazily watch cartoons on TV. But after that, real life began — the street.

It was a time before the internet and parental helicoptering. We were left to our own devices: construction sites, abandoned buildings, garage roofs, and the tops of the tallest trees were our playgrounds. We fought, made up, and explored the world by touch, knowing neither fear nor boundaries.

One day, we climbed an old linden tree in the park. It was quite a height — three or four meters off the ground. A woman passing by looked up and shouted to us: "Boys, would you pick some linden blossoms for my tea? I’ll pay you."

We looked at each other. We were six years old, hadn't even started school yet, and this was our first "real job." For the next hour, we eagerly crawled along the branches, filling a huge bag with fragrant flowers. We took our haul to my grandmother — back then, everyone knew everyone — and she promised to deliver the bag and collect our "fee."

We didn't care about exchange rates or the cost of living. We were intoxicated by the mere fact that we could earn money just by playing! Soon, the "grapevine" took over, and orders started pouring in one after another.

What a wonder it was — competing to see who could climb higher, picking sticky, scented blossoms, and then running to the store in the evening for ice cream and those specific pastries. They don't make them like that anymore... or if they do, the price certainly isn't for kids.

We gathered linden in advance, even when there were no orders. Grandma would take our supplies to the market and always return with good news. It was an endless, golden summer, smelling of honey and freedom. It’s just a shame it had to end.

Детство. 1993 год. То лето я проводил у бабушки. Мои утра начинались поздно: пока бабушка к полудню возвращалась с рынка, я лениво смотрел мультики по телевизору. А потом начиналась настоящая жизнь — улица.

Это было время без интернета и родительской гиперопеки. Мы были предоставлены сами себе: стройки, заброшенные здания, крыши гаражей и верхушки самых высоких деревьев были нашими игровыми площадками. Мы дрались, мирились и исследовали мир на ощупь, не зная страха и запретов.

Однажды мы залезли на старую липу в парке. Высота была приличная — метра три-четыре над землей. Проходившая внизу женщина подняла голову и крикнула нам: — Мальчики, а наберете мне липового цвета для чая? Я заплачу.

Мы переглянулись. Нам было по 6 лет, мы еще не ходили в школу, и это была наша первая в жизни «настоящая работа». Весь следующий час мы азартно ползали по ветвям, наполняя огромный пакет ароматными цветами. Добычу отнесли моей бабушке — в те времена все знали всех, и она обещала передать пакет и забрать «гонорар».

Нас не заботил курс валют или стоимость вещей. Нас пьянил сам факт: мы можем зарабатывать, просто играя! Вскоре сработало «сарафанное радио», и заказы посыпались один за другим.

Какое же это было чудо — соревноваться, кто заберется выше, обрывать липкие душистые цветы, а вечером бежать в магазин за мороженым и теми самыми пирожными. Сейчас таких не делают... или делают, но цена их уже совсем не детская.

Мы собирали липу впрок, даже когда заказов не было. Бабушка уносила наши запасы на рынок и всегда возвращалась с хорошими новостями. Это было бесконечное, золотое лето, пахнущее медом и свободой. Жаль только, что оно закончилось.

Dzieciństwo. Rok 1993. Tamto lato spędzałem u babci. Moje poranki zaczynały się późno: podczas gdy babcia wracała z targu około południa, ja leniwie oglądałem bajki w telewizji. A potem zaczynało się prawdziwe życie — ulica.

To były czasy bez internetu i rodzicielskiej nadopiekuńczości. Byliśmy zdani na siebie: place budowy, opuszczone budynki, dachy garaży i czubki najwyższych drzew były naszymi placami zabaw. Biliśmy się, godziliśmy i odkrywaliśmy świat dotykiem, nie znając strachu ani zakazów.

Pewnego razu wspięliśmy się na starą lipę w parku. Wysokość była spora — jakieś trzy, cztery metry nad ziemią. Przechodząca dołem kobieta podniosła głowę i zawołała do nas: — Chłopcy, nazbieracie mi kwiatów lipy na herbatę? Zapłacę wam.

Spójrzeliśmy po sobie. Mieliśmy po 6 lat, nie chodziliśmy jeszcze nawet do szkoły, i to była nasza pierwsza w życiu „prawdziwa praca”. Przez całą następną godzinę z pasją pełzaliśmy po gałęziach, napełniając ogromną torbę aromatycznymi kwiatami. Łup zanieśliśmy mojej babci — w tamtych czasach wszyscy się znali, więc obiecała przekazać torbę i odebrać „honorarium”.

Nie obchodziły nas kursy walut ani wartość rzeczy. Upajał nas sam fakt: możemy zarabiać, po prostu się bawiąc! Wkrótce zadziałała „poczta pantoflowa” i zamówienia posypały się jedno po drugim.

Co to była za magia — ścigać się, kto wejdzie wyżej, zrywać lepkie, pachnące kwiaty, a wieczorem biec do sklepu po lody i te legendarne ciastka. Teraz takich nie robią... a jeśli robią, to ich cena na pewno nie jest na kieszeń dziecka.

Zbieraliśmy lipę na zapas, nawet gdy nie było zamówień. Babcia zabierała nasze zapasy na targ i zawsze wracała z dobrymi wieściami. To było nieskończone, złote lato, pachnące miodem i wolnością. Szkoda tylko, że się skończyło.